บทที่ 47 รอยยิ้มหลังพายุฝน

เสียงฝีเท้าหนักแน่นย่ำเข้ามาใกล้ พร้อมกับกลิ่นหอมของมะม่วงสุกและข้าวเหนียวมูนที่ลอยมาแตะจมูก มะปรางเงยหน้าขึ้นจากสมุดบันทึก ร่างสูงของอินทร์ในเสื้อแขนยาวสีเข้มพับแขนเสื้อขึ้นลวกๆ กำลังเดินถือจานกระเบื้องเคลลายไทยเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า

"นั่งอ่านอะไรอยู่หน้าเคร่งเครียดเชียว..." อินทร์เอ่ยทักด้วย...